Imandt, Desire


Personalia

Achternaam Voornamen Geboorte datum Naam vader Naam moeder
Imandt Desiré Willem 28-11-1888, Hulst Imandt, Norbertus Johannes De Pauw, Louisa Angelika

Legioen periode: 1914 - 1915

No Matricule Engage Libere Libere Plaats
19483 10-10-1914 Sous Intendance Dunkerque / Frankrijk 17-07-1915 / Engagement annule [-] / Frankrijk

Biografie


Het spoor en het onderzoek

De brief van 13-04-1915

In een historisch artikel uit 2023 trof ik volgende passage aan:

Op 13 april 1915 stuurde de Nederlandse gezant in Parijs een brief naar de minister van Buitenlandse Zaken.
Het onderwerp betrof de in Hulst geboren soldaat Desire Imandt die al voor de oorlog in dienst was getreden bij het Franse leger, maar nu verzocht of hij terug mocht keren naar Nederland.
Hoewel Imandt al te horen had gekregen dat hij als deserteur zou worden beschouwd, hij was dienstplichtig in het Nederlandse leger, en dat hij door in vreemde krijgsdienst te gaan de Nederlandse nationaliteit had verloren, wilde hij toch graag terugkeren. […]

Dat er in deze periode een briefwisseling was geweest tussen de Nederlandse gezant in Parijs en de minister van Buitenlandse Zaken over Nederlanders in Franse krijgsdienst was mij al langer bekend.
De naam van Desire Imandt zag ik echter voor de eerste keer. Vrijwel zeker diende hij in het Vreemdelingenlegioen.

Bij verder onderzoek kwam ik terecht op een fraaie website over de kunstschilder Leonard Gustaaf Imandt. Dit bleek de jongere broer van Desire Imandt. Op de website stond bij de contact gegevens de naam van Idia Imandt en haar E-mail adres. Ik nam contact met haar op en deelde met haar de informatie die ik op dat moment over Desire Imandt had. Ze schreef terug:

Dank voor je mail, Frans
En wat een bijzondere informatie, was mij niet bekend.
Ik zal eens in het archief van mijn opa zoeken wat er nog te vinden is van hem.
Wat ik wel weet van hem is, dat hij ten tijde van de WOII in Antwerpen woonde en dat hij het onderduikadres was voor zijn neef, naamgenoot en zoon van Leonard Gustaaf Imandt.
Deze Dees Imandt zat bij de ondergrondse in Bergen op Zoom en is na verraad opgepakt in zijn ouderlijk huis, waar hij stiekem op bezoek was omdat hij zijn familie zo miste.
Nogmaals, ik zal eens op zoek gaan en rondvragen bij familie.

Wat dit uiteindelijk succesvolle onderzoek bijzonder maakte was naast de enthousiaste medewerking van Idia Imandt het bestaan van een uitgebreid familie archief.

Jeugd

Desiré Willem Imandt werd op 26 november 1888 in Hulst geboren als zoon van Norbertus Johannes Imandt en Louisa Angelika De Pauw [1].
Zijn ouders waren op 1 februari 1888 te Hulst getrouwd.
Op 22 mei 1900 overleed zijn moeder in Terneuzen.
Zijn vader trouwde opnieuw op 8 augustus 1901.
In 1901 vertrok Desiré Imandt naar Belgie [4]
Op 14 maart 1908 kwam hij, vanuit Antwerpen, in Terneuzen wonen.
Op 6 januari 1909 keerde hij weer naar Antwerpen terug.
Op 7 september 1909 keerde hij weer naar Antwerpen terug.
Hij werd geregistreerd door het Vreemdelingenbureel.
Als beroep gaf hij toen broodbakker op.

Huwelijk

Op 28 september 1909 trouwde Desire Imandt in Antwerpen met Maria Joanna Baex.
Zij overleed op 28 juli 1914 in Antwerpen.

Franse leger, vreemdelingenlegioen

Plaque d’Identité van Desire Imandt

1914 Dunkerque

Op 10 oktober 1914 nam Desire Imandt, 25 jaar oud, in Duinkerken dienst in het Franse Leger voor de duur van de oorlog.
Waarom hij dat deed in Duinkerken kan mogelijk als volgt worden verklaard.
De in 1914 in Antwerpen woonachtige Nederlander Simon Bino schreef in een artikel uit 1916 hoe een groep van ca. 20 Nederlanders, op 4 Augustus 1914, nadat de Duitsers België waren binnengevallen, tegen de Duitsers wilden strijden. Ze probeerden dienst te nemen bij het Belgische leger. Aangezien dat echter geen vreemdelingen toeliet werden ze verwezen naar het Franse leger. Zodoende kwamen deze mannen uiteindelijk in Duinkerken terecht.

Desire Imandt nam twee maanden later dienst. Mogelijk werd hij ook in België verwezen naar de mogelijkheid dienst te nemen in Frankrijk.
Het zou ook kunnen dat de genoemde datums in het verhaal van Simon Bino niet helemaal correct zijn, iets wat bij andere door hem vertelde gebeurtenissen al met zekerheid kon worden geconstateerd.

Desire Imandt werd bij het Bureau de Recrutement de Dunkerque ingeschreven onder nummer 560.
Als beroep gaf hij jockey op. Als woonplaats werd Hulst genoteerd en als geboorteplaats Beringen (België). Waarschijnlijk zijn deze twee verwisseld.
Oorlogsvrijwilligers die niet de Franse nationaliteit hadden konden wettelijk maar in één eenheid van het Franse leger toegelaten worden, dat was bij het Vreemdelingenlegioen.
Desire Imandt werd zodoende ingedeeld bij het 2e Regt Etranger van het Vreemdelingenlegioen waarvan een deel ,het 2e régiment de marche du 2e RE, gestationeerd was in Toulouse.
Hij kwam daar enkele dagen later aan op 19 oktober 1914.

Foto Desire Imandt in het uniform van het Franse Vreemdelingenlegioen aan het begin van Eerste Wereldoorlog.
Aangezien hij klein van stuk was, 160 cm, steekt het etensketeltje op zijn tornister boven zijn kepi uit.
Of Franse vlag op de foto bij het gebouw achter hem hoort of dat hij dit voor de foto aan zijn tornister heeft vastgemaakt is niet goed te zien.

Hij was schijnbaar een goed soldaat aangezien hij 6 maanden later al op 22 april 1915 Legionnaire 1ere classe werd.

Brief aan het Nederlandse Gezantschap te Frankrijk

Voor deze bevordering en voor 13 april 1915 had Desire Imandt een brief geschreven hebben aan het Nederlandse Gezantschap te Frankrijk. Brieven betreffende het Vreemdelingenlegioen kwamen wel vaker binnen bij het Gezantschap. Soms geschreven door de betreffende legionair zelf maar vaker van verontruste familieden.
Het Nederlandse Gezantschap te Frankrijk deed in de meeste gevallen navraag bij de Franse Militaire autoriteiten naar aanleiding van deze brieven.
De Gezant werd daarin vaak verzocht te bemiddelen bij het ontslagen krijgen van mannen die dienst genomen hadden. Dit lukte vrijwel alleen als betreffende voor de Franse Wet minderjarig was, dus jonger dan 18 jaar oud.

Voor wat betreft Desire Imandt, zijn verzoek terug te mogen keren naar Nederland, kon en mocht de Gezant niets voor hem doen.

Oorlogsvrijwilligers

Omdat door de oorlog van Frankrijk met Duitsland de situatie toch anders was besloot de Gezant de Minister van Buitenlandse zaken te raadplegen. De Gezant, mr. A.L.E. ridder de Stuers schreef daarom op 13 april 1915 aan jhr. dr. J. Loudon, minister van buitenlandse zaken te Den Haag:

Ik meen te dezer gelegenheid erop te mogen wijzen, dat naar ik verneem een betrekkelijk groot aan Nederlanders bij het uitbreken der vijandelijkheden in Franschen krijgsdienst zijn getreden. De mogelijkheid is derhalve niet uitgesloten, dat meer dergelijke verzoeken om naar Nederland te mogen terugkeren in de toekomst Hare Majesteit Gezantschap zullen bereiken en zoude wellicht aanbeveling verdienen thans reeds te overwegen welk antwoord aan die personen moet gegeven worden.

mr. A.L.E. ridder de Stuers

In het antwoord verstrekte de minister richtlijnen en adviezen betreffende verder afwikkeling.
Zo mocht er o.a. niet bemiddeld worden bij verzoeken om ontslag.
Ook niet bij verzoeken om overplaatsing of terugkeer naar Nederland. De reden hiervoor was de Nederlandse neutraliteitspolitiek strikt na te leven.
Er werd voor deze vrijwilligers voor de duur van de oorlog (E.V.D.G.) ook geen uitzondering gemaakt met betrekking tot de wet “verlies Nederlanderschap”.
De legionairs waren allen staatloos geworden omdat ze in vreemde krijgsdienst waren getreden.

Van de Nederlandse autoriteiten kon Desire Imandt geen hulp meer verwachten.
Een crisis in het Legioen in 1915 zorgde ervoor dat er een andere optie kwam voor Desire Imandt het Vreemdelingenlegioen te verlaten.

1915 Muiterij

De Duitse historicus Christian Koller schreef hierover:

De opname van zogenaamd idealistische oorlogsvrijwilligers in het Legioen zou haar imago aanzienlijk, zij het slechts tijdelijk, veranderen.
De London Times karakteriseerde in de herfst van 1916 legionairs als “strijders voor een idee” en schreef hen “een diepgewortelde liefde voor vrijheid en rechtvaardigheid” toe:
“Het oude idee dat het Legioen een regiment van boosdoeners is, is geëxplodeerd […].”
Het Legioen tijdens de Eerste Wereldoorlog bestond echter niet alleen uit idealistische vrijwilligers en de samensmelting van “oude” legionairs die uit de koloniën kwamen en de oorlogsvrijwilligers bleek buitengewoon moeilijk te zijn.
De mentaliteit en visie van de twee groepen waren radicaal verschillend: veel van de nieuwe vrijwilligers waren patriottisch, middenklasse, gepolitiseerd en helemaal niet blij om te worden opgenomen in de beruchte “huurlingeneenheid”.
“Oude” legionairs daarentegen kwamen overwegend uit de lagere klassen, beschouwden het vechten als een beroep en leefden zich nauwelijks in in de idealistische vrijwilligers.
Een gebrek aan ervaren kaders droeg bij aan deze problemen die, samen met het hoge aantal slachtoffers en wijdverbreide ontevredenheid, die al snel zouden resulteren in een ernstige crisis die de gevechtsefficiëntie van het Legioen bedreigde.
In mei en juni 1915 waren er verschillende gevallen van muiterij.
Deze problemen dwongen het Legioen tot herstructurering en herstel van een groot deel van het vooroorlogse karakter.
Veel vrijwilligers waren weer vertrokken nadat hun eigen landen deelnamen aan de oorlog.
Britse en Belgische vrijwilligers hadden in 1914 al snel toestemming gekregen om zich bij hun eigen nationale legers aan te sluiten. Hetzelfde gold voor Italianen in het voorjaar van 1915.
Medio 1915 kregen oorlogsvrijwilligers ook de kans om in andere Franse eenheden te vechten, en veel vrijwilligers besloten dat te doen.
Degenen die vanaf nu in het Legioen bleven, waren er “echt vrijwillig”.

Bijzonder was de status van de Nederlandse vrijwilliger zij waren staatloos geworden en Nederland bleef neutraal Mogelijk kon Desire Imandt echter toch van een nieuwe regeling gebruik maken.
Zijn verbintenis werd op 28 juni 1915 geannuleerd naar aanleiding van een circulaire “14059 2/1”
Wat er precies in deze circulaire stond is niet bekend.
Mogelijk had hij verzocht te mogen dienen in het Belgische leger.

Op 17 juli 1915 ging Desire Imandt over naar het Belgische leger.

Motif (décès, réforme, retraite) et date de la cessation du service,
Engagement Annule par Circulaire ministerielle No 14039 2/1 du 28 Juin 1915
Passé a l’Armée belge raye de controls le 17/7 1915

Het kwam niet vaak voor, maar van enkele uit Nederland afkomstige legionairs is bekend dat zij tijdens de Eerste Wereldoorlog dienst namen in het Belgische leger. Zie bijvoorbeeld Denis van Wanrooij

CAMPAGNES

Ctre l’allemagne du 10 Octobre 1914 au 17 Juillet 1915

Van het Franse naar het Belgische leger

Desire Imandt in dienst van het Belgische leger tijdens de Ee
NaamVoornamenGeboortedatumGeboorteplaatsEenheidTypeMil.Nr.Bestand
IMANDTDsir W.26/11/1888HulstCarabiniers CyclistesDossiers Troep74766265119

Engeland

De hierboven afgebeeld een foto, “portet” zoals Desire Imandt zelf schreef, uit de periode dat hij diende bij het Belgische leger en gestationeerd was in Engeland. Op de voorkant staat naast zijn naam o.a. Z. 166 C of 6 comp. Armee Belgique. De fotograaf genoemd op de achterzijde die de foto maakte had een studio in Londen. (W.R. Wilcockson 508 Holloway Road London). In de Londense wijk Islington trouwde Desire Imandt in 1918 met Laurentia J Hofkens.
Wat moest hij in dienst van het Belgische leger in Engeland?
Uit nader onderzoek bleken het vaak gewonde soldaten te zijn geweest die naar Engeland gestuurd werden om daar te herstellen. Zie b.v. BELGEN MAKEN BOMMEN Zesduizend militairen en vluchtelingen in de munitiefabriek van Birtley, Engeland (1916-1919)

Belgie

Na de Eerste Wereldoorlog vestigde Desire Imandt zich weer in Belgie.

Guldenboek der Vuurkaart

De naam van oorlogsveteraan Desire Imandt werd opgenomen in het Guldenboek der Vuurkaart, met foto.
De symbolen en afkortingen geven aan dat hij drager was van het Oorlogskruis P. Medaille voor den Strijder (mvc) Vrijwilliger, de Zegemedaille, de herinneringsmedaille 14-18 en het Frans Oorlogskruis (cgf).

Foto van Desire Imandt in het Guldenboek der Vuurkaart

Het Guldenboek werd uitgegeven tijdens de jaren dertig, met de allerlaatste editie in 1940, door het Uitgevershuis J.Rozez te Brussel. Het bevat namen en foto’s van oorlogsveteranen die in het bezit waren van een Vuurkaart. De veteraan die in het boek wou vermeld worden moest hiervoor een formulier invullen. Daar moest hij o.a. opgeven welke onderscheidingen hij had ontvangen. Via hetzelfde formulier kon hij ook het boek bestellen. Ter controle van de verstrekte info werden er huisbezoeken afgelegd waar de nodige bewijzen diende voorgelegd te worden. [7]






Legioen eenheden: 1914 - 1915

Van Tot Regiment Bataljon Compagnie Plaats Land
2 RE



Legioen onderscheidingen

Onderscheidingen Datum Uitreiking


Info

Verder onderzoek gaande, heeft U meer informatie laat het mij weten via: info@nllegioen.eu

Datum:

Bronnen

[1] Gemeentearchief Vlissingen, Bevolkings­register. Bevolkingsregister Vlissingen 1900-1910 deel I, J1-2, 1900-1910, Vlissingen, archief 434, inventaris­num­mer 541, folio 11
[2] Zeeuws Archief te Middelburg, BS Overlijden. Terneuzen overlijdensakten burgerlijke stand, Terneuzen, archieftoegang 25, inventaris­num­mer TNZ-O-1900, 1900, aktenummer 71
[3] Livre d'Or de la Carte du Feu (Guldenboek der Vuurkaart), édition J. Rozes, Bruxelles, 1934
[4] Immigration Desire Guillaume IMANDT En 1901 Antwerpen, Belgium Détails Desire Guillaume IMANDT Naissance En 1888, Hulst, Autres informations Référence n° BE_ark:/61903/1:2:SMHN-D84 Source du relevé : Registres Matricules, Anvers, Belgique, 1840-1930
[5] 1914-1918
[6] Guldenboek der Vuurkaart - Boekdeel 35-36 - Pagina 474
[7] Guldenboek der Vuurkaart