Honings, Adriaan

Biografie

Introductie

Soms is het toevoegen van een “nieuwe legionair van Nederlandse herkomst” veel werk.
Maar in sommige gevallen is er door andere historici als veel werk verzet.
Zo ook in de casus Adriaan Honings.
In 1993 verscheen er in het nummer ‘HEEM Son en Breugel’ 1993-1 een artikel over hem en stuurde Dick van Hattum mij in 2014 dit artikel samen de beschreven overlijdensakte mee.
Het artikel over Adriaan Honings kreeg van de schrijver Jan Overzee de titel “Een Sonse jongen in Algerije”

Een Sonse jongen in Algerije

In het gemeentearchief van Son en Breugel bevindt zich een akte van overlijden, die een bepaald gevoel van droefheid oproept. Nu is een dergelijke akte nooit iets waarvan je vreugdevol gestemd wordt, maar dit geval is er een waarbij je je gedachten de vrije loop laat.
Het betreft de vermelding (in ‘t frans) door de dienst van de militaire hospitalen in Orleanville (Noord-Afrika), Algerije, dat op 1 december van het jaar 1846 in Orleanville is overleden Adriaan Honings, geboren 15 april 1816 te Son, grenadier bij het 2^e bataljon van het 1^e regiment van het Vreemdelingen Legioen, legernummer 7613 aan chronische dysenterie in het hospitaal van die plaats waar hij sinds 24 oktober was opgenomen.

Wie was Adriaan Honings?

Hij was de zoon van Vincent Honings, ketellapper, en Adriana van Berke, waarvan verdere gegevens ontbreken, omdat hun huwelijk niet in Son en Breugel plaatsgevonden heeft noch verdere gegevens bekend zijn.

Wel zijn twee broers van Adriaan in Son geboren, te weten Johannes Baptista Honix, gedoopt 29 april 1807, die in 1837 in Son trouwt met Maria Wollewevers, eveneens geboren in Son en Wilhelmus Honix, gedoopt 1 februari 1809, die in 1834 in Son trouwt met Maria Cornelia de Negro, dochter van een barbier in Eindhoven.

Verder ontbreken in de Sonse burgerlijke stand alle gegevens, wat ook geldt voor de ouders. Uit het feit dat vader Vincent ketellapper was en dit in het algemeen een vrij ambulant beroep was en de beoefenaren daarvan vaak geen vaste woon- of verblijfplaats hadden is het gebrek aan verdere informatie misschien te verklaren.

Wat deed een eenvoudige in Son geboren jongen in het Vreemdelingen Legioen in het verre Afrika? Dat zal wel altijd een raadsel blijven vooral omdat het Vreemdelingen Legioen altijd met een vreemde waas omgeven was (en nog is).

Het Legioen is een Frans legerkorps hoofdzakelijk bestaande uit buitenlandse vrijwilligers opgericht in 1831 door de Franse koning Louis Philippe (1773-1850) “ter vestiging en pacificatie van de franse koloniën in Noord Africa”. Het werd gevormd door politieke vluchtelingen, deserteurs, avonturiers en dergelijke die op basis van een vijfjarig contract tekenden. Iemand die toe treedt hoeft alleen zijn naam en adres op te geven, een motief wordt niet gevraagd, in tegendeel “elke verklaring wordt geacht te zijn zonder enige betekenis”.
Men verdwijnt als het ware in de anonimiteit.

Bij terugkeer uit het Legioen moet men zijn burgerstaat via een notariële akte weer aannemen.

Dit lezend vraagt men zich in alle gemoede af waarom ging Adriaan, oud achter in de twintig naar dat verre Afrika? Wist hij wel wat hem boven het hoofd hing? Was de nood zo hoog dat hij de stoute schoenen aantrok? Om dertig jaar oud, eenzaam ver van huis en haard te sterven.

Was Adriaan misschien militair geworden omdat zijn beide broers beroepsmilitair waren?
Johannes was schutter bij de Mobiele Noord-Brabantse Schutterij, 2e afdeling-2e bataljon.
Wilhelmus’ functie was jager bij de 1e compagnie van het 1e bataljon Jagers met domicilie Son.

Toen Johannes toestemming bij zijn commandant vroeg om met Maria Wollewevers in het huwelijk te treden vermeldde zijn commandant dat hij akkoord was “onder de bepaling dat wanneer zijn vrouw kind of kinderen heeft of zal verkrijgen hij (de bruidegom) geen aanspraak zal hebben om uit den dienst der Mobiele Schutterij te worden ontslagen, alsmede dat zijn vrouw nimmer het Korps zal mogen volgen.

Info

Bronnen