Abrahams, Gustave

Biografie

1953 Korea-vrijwilligers gedeserteerd naar Vreemdelingenlegioen

Op 14 maart 1953 besteedde diverse landelijke en regionale kranten aandacht aan de desertie van vier militairen die een vrijwillig dienstverband hadden aangegaan met het „Nederlands detachement Verenigde Naties”.
Een van hen werd de grens gegrepen, van de drie andere vermoedde men dat ze dienst hadden genomen in het Franse Vreemdelingenlegioen.
Bij één van hen, aangeduid met de initialen G.A., uit Maastricht, was dit vrijwel zeker omdat hij een brief had gestuurd naar zijn ouders vanuit het depot van het Legioen in Marseille.
G.A. was in 1951 al een keer eerder naar Korea uitgezonden.
Het “Nieuwsblad van het Zuiden” en het “Nieuw Utrechtsch dagblad” berichtten er als volgt over.

Drie Korea-vrijwilligers gedeserteerd naar Vreemdelingen Legioen ?

MAASTRICHT, 13 Mrt. — Vier militairen, die een vrijwillig dienstverband hadden aangegaan met het „Nederlands detachement Verenigde Naties”, zijn tijdens de afgelopen weken van hun onderdeel weggelopen.
Een van hen (Van S.) is bij de grens gegrepen.
Men neemt aan, dat de drie vluchtelingen, genaamd A., Van D. en R. hebben getekend voor het Franse Vreemdelingenlegioen. De vluchtelingen worden als deserteurs beschouwd.
Tot de deserteurs behoort de 24-jarige G. A. uit Maastricht, die voor de tweede maal naar Korea zou vertrekken.
Na beëindiging van hulpwerkzaamheden in de rampgebieden is hij niet in de kazerne in Ossendrecht teruggekeerd. Dezer dagen ontvingen de ouders van A. een brief van hun zoon uit het depót van het Franse vreemdelingenlegioen in Marseille, waarin de jongeman mededeelde, dat hij voor vijf jaar had getekend.
Binnenkort zou hij voor de duur van twee jaar naar IndoChina vertrekken.
Tijdens de werkzaamheden in de rampgebieden zijn de gedeserteerde militairen in contact geweest met Franse militairen. Daar een militair misdrijf van desertie niet onder de uitleveringsverdragen valt, kan in de onderhavige gevallen geen verzoek tot uitlevering worden gedaan. Zulks is alleen mogelijk in tijd van oorlog.

[ Nieuwsblad van het Zuiden 14-03-1953 ]

Korea-vrijwilligers gedeserteerd naar Frans legioen

MAASTRICHT. Vier militairen, die een vrijwillig dienstverband hadden aangegaan met het „Nederlands Detachement Verenigde Naties”, zijn tijdens de afgelopen weken van hun onderdeel weggelopen.
Een van hen (Van S.) is bij de grens gegrepen.
Men neemt aan, dat de drie vluchtelingen, genaamd A., Van D. en R. hebben getekend voor het Franse vreemdelingenlegioen.
De ouders van A., die in Maastricht wonen, hebben een brief van hun zoon ontvangen uit het depot van het legioen in Marseille.
Hij, deelde mede, dat hij voor vijf jaar getekend had.

[ Nieuw Utrechtsch dagblad 14-03-1953 ]

1955 Vreemdelingenlegioen overboord

Als G.A. in Juli 1955 niet bij een massa-desertie van leden van het Vreemdelingenlegioen betrokken was geweest hadden we zijn identiteit mogelijk niet kunnen achterhalen.
Op basis van diverse krantenartikelen kon zijn biografie gedeeltelijk gereconstrueerd worden.

Jeugd

Gustave Nicolaas Abrahams werd op 22 juni 1929 in de omgeving van Luik geboren.

1951
Huwelijk

Op 28 maart 1951 trouwde Gustave Abrahams in Maastricht met Maria Aldegonde Heckers.
Of hij zich toen al als vrijwilliger voor Korea had gemeld is niet bekend.

Korea

Een paar maanden later vertrok hij als soldaat van het Regiment van Heutz op 21 juli 1951 met de “USS – General J. H. McRae” naar Korea.
Op 10 oktober 1951 raakte hij in Korea gewond door een granaatscherf in de linkerknie.
Over deze periode schreef men in 1955:

Zijn zucht naar avonturen had hem reeds eerder, namelijk in 1951 enkele weken na zijn huwelijk met een Maastrichts meisie, naar Korea gedreven, waar zijn flink en dapper gedrag hem enkele onderscheidingen bezorgden, nadat hij bij herhaling op het slagveld van Korea was gewond.

1953

Na zijn terugkeer uit Korea meldde hij zich opnieuw voor uitzending naar Korea, maar voor zijn inscheping deserteerde hij en nam dienst in het Franse Vreemdelingenlegioen.

Op 24 oktober 1953 werd hij in Maastricht gedagvaard betreffende zijn echtscheiding.
Gustave Abrahams bevond zich toen waarschijnlijk al in Indo-China waarheen hij op 20 Augustus van 1953 was uitgezonden.

Gedagvaard

KOSTELOOS. Bij exploit van mij, deurw. ddo. 24-10-’53 is ten verz. van: MARIA ALDEGONDA HECKERS, verblijvende te Maastricht, ten deze domicilie kiezende te Maastricht, Brusselsestraat no. 36 bij de procureur Mr. F. P. J. Hustinx,
Gedagvaard:
GUSTAVE NICOLAAS ABRAHAMS, zonder bekende woon- of verblijfplaats. Om op Donderdag: 7-1-’54, des v.m. 9.30 uur, vertegenwoordigd door een procureur te verschijnen ter terechtzitting van de Arr. Rechtbank te Maastricht, Paleis van Justitie, ten einde: op de gronden en middelen als bij dagvaarding omschreven te horen uitspreken echtscheiding, meit alle wettelijke gevolgen van dien. CH. H. R. GABRIËLS
Deurwaarder Maastricht

[ Gazet van Limburg 28-10-1953 ]

1954

Begin 1954 verscheen er andermaal een oproep van Deurwaarder Ch. Gabriëls uit Maastricht in de Gazet van Limburg. De echtscheiding was inmiddels uitgesproken. Nu zou hij gehoord worden omtrent de voogdij over hun minderjarig kind.

KOSTELOOS. Bij exploit van mij, deurw. ddo. 19—2—’54, is ten verz. van: MARIA ALDEGÖNDA HECKERS, echtgenote van Gustave Nicolas Abrahams, verblijvende te Maastricht, domicilie kiezende te Maastricht bij de procureur Mr. F. P. J. Hustinx: ! Betekend aan: GUSTAVE NICOLAS ABRAHAMS, zonder bekende woon- of verblijfplaats, de grosse vaneen vonnis: 21— I—’s4 gewezen door de Arrondissements-Rechtbank te Maastricht, Enkelvoudige Kamer, inde zaak van requiran>te als eiseres en gerequireerde als gedaagde, bij welk vonnis tussen partijen op 28 Maart 1951 te Maastricht gehuwd, echtscheiding is uitgesproken.
Met oproeping: om op Vrijdag 10-9-’54, des v.m. 10 uur te verschijnen in Raadkamer der Arrondissements-Rechtbank te Maastricht, teneinde te worden gehoord omtrent de voorziening in de voogdij en toeziende voogdij over het minderjarig kind van partijen.
CH. H. R. GABRIËLS, Deurwaarder, Maastricht

Gazet van Limburg 24-02-1954

1955

1955 is het jaar waarin er bij de passage van het Suezkanaal enkele massa deserties plaats vinden van soldaten van het Vreemdelingenlegioen die op weg zijn van Indo-China naar Noord Afrika.
Een van deze massa deserties vond plaats op 1 juli 1955.
Zeven en zestig legionairs, zeer waarschijnlijk van het II/13e D.B.L.E. deserteerden van het troepentransportschip de “Flaminia”.
Naast berichten in de kranten werd dit nieuw ook verspreid via de radio.
Vermeld werd dat er zich onder deze deserteurs ook één Nederlander bevond.

“Flaminia”

ANP Nieuwsbericht – 01-07-1955

Gevlucht uit het Legioen

Enkele dagen na zijn desertie, op 6 juli 1955 kwam de Nederlandse legionair met naam en foto in diverse kranten.

Een dag eerder had de Telegraaf al een interview met zijn ouders gepubliseerd.

Maastrichtse legionnair sprong in Suez-kanaal Na Indo-China géén Algiers

(Van onze correspondent) MAASTRICHT, Maandag
MOEDER, ik houd u op de hoogte vanaf de boot”, schreef de 26-jarige Franse legionnair Gustave Nico Abrahams twee maanden geleden aan zijn ouders in Maastricht. In deze brief had hij laconiek meegedeeld — na de hitte van de strijd in Indo-China — spoedig op transport gesteld te worden, waarschijnlijk naar Algiers, waar de troepen van het Franse vreemdelingenlegioen zouden worden ingezet. Vader en Moeder Abrahams en enkele zusters hebben van hun weggelopen zoon en broer enkele weken geleden nog een op de boot geschreven kaart ontvangen, echter alleen met de groeten zonder meer. Mogelijk had zich la het hoofd van de Maastrichtse legionnair toen reeds het plan gevormd voor zijn gewaagde ontsnapping: een sprong van het transportschip met een riskante zwemvlucht naar de uitnodigende Egyptische kust van het Suezkanaal. Guus Abrahams is een goede zwemmer, de vlucht gelukte en nu zit hij in een Egyptische gevangenis in afwachting van hetgeen verder met hem zal gebeuren.

Naar Korea

Zijn zucht naar avonturen had hem reeds eerder, namelijk in 1951 enkele weken na zijn huwelijk met een Maastrichts meisie, naar Korea gedreven, waar zijn flink en dapper gedrag hem enkele onderscheidingen bezorgden, nadat hij bij herhaling op het slagveld van Korea was gewond. Daarom en waarschijnlijk ook uit mismoedigheid om zijn huwelijks teleurstelling tekende hij in 1953 opnieuw voor Korea en werd aangenomen ook.
Het is mogelijk, dat de jongeman, die na een bewogen jeugd in de crisistijd der bezetting te Maastricht enkele meer rustige jaren in zijn montage- en chauffeursvak had doorgemaakt, in contact kwam met Franse militairen, toen deze evenals hijhulp verleenden aan de slachtoffers van de watersnoodramp In Zeeland. De jongen, die in het Luikse gebied werd geboren, spreekt namelijk voortreffelijk Frans. Guus liet zijn inschepingsverlof voor de tweede reis naar Korea verlopen. Een maand later berichtte hij met de nodige verontschuldigingen aan zijn ouders, dat hij bij het Vreemdelingenlegioen voor vijf jaar had getekend en dat hij naar Indo-China ging

Gewond

Een jaar is hij daar nu geweest. Hij kreeg er een gevaarlijke typhus. maar genas, werd opnieuw gewond en genas wederom. Uit geen enkele der brieven hebben de ouders te Maastricht, die van het ontsnappingsavontuur tot nu toe niets wisten en daarvan pas van onze berichtgever kennis kregen, kunnen opmaken, dat hun jongste zoon plannen had om te deserteren.
Moeder Abrahams toonde ons een gelukwensformulier van het tweede bataljon, waarop haar zoon ter gelegenheid van het kerstfeest vanuit Haiphong een kerstwens schreef.
Pas in latere brieven schemerde zijn afkeer van het Vreemdelingenlegioen door.
Vader en moeder Abrahams waren uiteraard bezorgd over het ontsnappingsavontuur van hun zoon, maar gaven zich direct over aan de blijde afwachting, dat hij misschien binnen enkele maanden heelhuids zal kunnen terugkeren.
„Hij is welkom hier” zei moeder Abrahams….

[ De Telegraaf 05-07-1955 ]

Op 18 juli 1955 keerde Gustave Abrahams als werkend passagier aan boord van de M.S. Blitar in Nederland terug.
O.a. het Algemeen Dagblad berichtte er over.
Gustave Abrahams vertelde het klassieke verhaal dat hij dronken was geweest toen hij voor het Legioen tekende en niet wist wat hij tekende.

ONTSNAPTE LEGIONNAIR IN NEDERLAND TERUG
Jonge man doet relaas van ellende

Nieuwsdienst Algemeen Dagblad ROTTERDAM.
— De Maastrichtse jongeman Gustave Abrahams, die op 19 Juni [1955] het Franse vreemdelingenlegioen ontvluchtte door bij Suez overboord te springen van het Italiaanse passagiersschip Flamenia, dat hem met negenhonderd lotgenoten naar Tunesië zou brengen, is gistermiddag met het m.s. Blitar van de Rotterdamse Lloyd in het vaderland teruggekeerd.
Aan het „slavenleven” is hij nu wel ontkomen, zoals hij het zelf noemt, maar de militaire autoriteiten in Nederland hebben ook nog een appeltje met hem te schillen.
Alvorens de 26-jarige Abrahams van de Blitar werd gehaald door twee leden van de Rotterdamse rivierpolitie, die hem naar de marechaussee brachten, heeft hij ons in het kort zijn avonturen verteld.
Nadat hij al in 1951 als vrijwilliger in het Nederlandse detachement naar Korea was gegaan, had hij in begin 1953 weer vrijwillig dienst genomen. Toen de watersnood kwam over Zuidwest Nederland was de toen 23-jarige Gustave gelegerd te Bergen op Zoom. In de buurt van Ossendrecht hielp hij mee met het dichten der dijken.
Toen dit op 17 Februari op een bepaalde plaats gelukt was, ging hij ‘s avonds met drie dienstvrienden naar Breda om de goede afloop te vieren.

Wijn in de man…

Dit ls het begin van de ellende geworden, begrepen wij uit het verhaal, dat hij ons verder deed. Zij geraakten in een vrolijke stemming die nog steeg, nadat zij kennis hadden gemaakt met een groepje Franse soldaten, dat naar ons land was gekomen om mee te vechten tegen het water. Het Nederlandse kwartet stapte later op de avond in de jeep bij hun nieuwe kameraden. Pas in Ryssel in Noord-Frankrijk kregen de Nederlandse jongelui weer wat besef, maar kregen andermaal volop wijn te drinken. In dat opgewekte gezelschap; tekende men toen een contract voor Vijf jaren dienst in het Vreemdelingenlegioen. Zo vertelde Gustave.

Honger en dorst

Via Parijs en Marseille belandde hij te Oran en later te Sidi Bellabest, waar hij een zware opleiding kreeg. De aardigheid was er al spoedig af, ook omdat zijn maats al in Frankrijk de benen hadden genomen. Gustave Abrahams probeerde hetzelfde in Sidi Bellabest. Vier dagen later was hij weer terug. Bijna honderd uren had hij honger en dorst geleden in de gloeiend hete bergen van Noord Afrika. Meer dood dan levend werd hij gevonden. Het gevolg was, dat hij dagelijks extra zware opdrachten te vervullen kreeg in ruil voor een stuk brood.
Op 20 Augustus van 1953 werd hij op transport gesteld naar Indochina Bijna twee jaar bracht hij er door. Het eerste jaar vocht hij met zijn lotgenoten mee, het volgende jaar deed hij dienst als chauffeur. Eenmaal werd hij aan het gezicht gewond door een scherf van de landmijn, waar hij met zijn wagen op reed. Eigenlijk zou hij volgende maand naar Noord-Afrika terug zijn’ gegaan, omdat hij er dan twee jaar Indochina op had zitten. Hierin kwam evenwel verandering, doordat er plotseling hoognodig troepen beschikbaar moesten komen voor Tunesië. Vaar de vrijheid
Gustave behoorde tot degenen, die op 12 Juni [1955] aan boord van het Italiaanse passagiersschip Flamenia de haven van Saigon verlieten.
Precies een week later dook hij in het Suezkanaai.
Hoewel hij over zijn plan hiertoe met niemand had gesproken, blevelen hetzelfde voornemen te ij hebben. Met hem doken nl. 23 Duitsers, zeven Italianen en twee Spanjaarden in het kanaal.
Te Suez heeft hij, na een gesprek met de Nederlandse consul, negen dagen doorgebracht in een Egyptische kazerne. Daar werd hij ook jarig: 26 jaar
Een jongeman met heel wat avonturen achter de rug.
Als werkend passagier op de Blitar kwam hij tenslotte terug in Nederland.
Hij heeft het op dit schip best naar zijn zin gehad. Dat kon men hem ook aanzien. Een dun streepjessnorretje had hij met grote nauwkeurigheid gekweekt op het sterk gebruind gezicht.
En nu verder? Afwachten.
Ik heb alleen getracht naar Holland terug te komen en dat is mij gelukt.
Dat slavenleven met zwaar werken en slechte voeding was niet uit te houden.
Het is allemaal met een dronken kop begonnen.
Ik wist niet eens, wat er allemaal in dat papier stond, want ik kende toen geen Frans.

[ Algemeen Dagblad 19-07-1955 ]

Info

Bronnen