Uit Duitschland gevluchte Belgische krijgsgevangenen.
Op 28 september 1914, aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, berichtte o.a. het Nieuwsblad van het Noorden over drie uit Duitsland gevluchte Belgische krijgsgevangen. Verderop in het artikel stond vermeld dat “twee hunner geboren Hollanders” waren en “twee hadden in het Vreemdelingenlegioen in Frankrijk gediend, alwaar ze in 1912 waren uitgetreden”. Dus minimaal één van hen was een Nederlander die in het Vreemdelingenlegioen had gediend.
O.a. de Dragtster courant nam het artikel enige dagen later over.
Men schrijft aan het N. v. h. N.: Zaterdagavond kwamen armoedig gekleed en uitgehongerd, in blauwe broek van linnen en dito jas, met jockeypet op, drie Belgische krijgsgevangenen te •Winschoten aan. Ze waren in zes dagen gelopen van een interneringskamp ten N. van Hannover naar Winschoten. , Zie hier hunne lotgevallen. Krijgsgevangen gemaakt te Luik, hadden ze in Duitsland hard moeten werken aan een manège-gebouw te Talpud (?) ten N. van Hannover, onder bewaking van schildwachten. Dat verdroot hen en terwijl ze onder militair toezicht aan het zwemmen waren, doken onze drie Belgen onder, kwamen een eind verder weer boven en verborgen zich, nu zes dagen geleden, van ‘s morgens 8 uur tot ‘s avonds 6 uur in een boom, gestoken in het militaire werkpak. Ze werden door de nagezonden patrouille niet opgemerkt. En toen de avond viel, trokken ze verder, door moeras en sloot, langs onbegaanbare wegen, zonder rusten 60 K.M. per nacht afleggende, Poolster en Groote Beer als wegwijzers gebruikende. En zo kwamen de helden in Bunde of Weener dat wisten ze zelf niet goed meer overnachtten er in een huis en ontdekten, bij hun ontwaken drie Duitsche gendarmes! Ze gaven voor te zijn twee Hollandsche matrozen en een Italiaan. De Italiaan sprak wat Italiaansch, toonde z’n eenigst geldstuk een Italiaansch geldstuk en werd geloofd! En zo kregen alle drie een pas en reisden door, viá N. Schans naar Winschoten. Eerst te N. Schans hadden ze bonjour gehoord van voorbijgangers en ‘t had hun als muziek in de ooren geklonken. Dagen aaneen hadden ze „Guten tag” gehoord nu weer hun moeders taal! En zo kwamen ze aan te Winschoten Zaterdagavond doodmoe — en vroegen naar de Belgische consul, die er niet woont.
Men bracht ze naar den burgemeester, ze kregen onderdak in ‘t hotel „Wissemann”, en waren onderdak in het gastvrije Holland!
Daar was juist sociëteit in „Wissemann”. Een collecte dus de vluchtelingen kregen geld. Ja! Ze kregen alles! Voedsel onderkleding van een luitenant, van de compagnie eten, kleren van de heren Dornmering e. a., dat alles was nodig! De een had geen onderkleren meer, van de ander waren de hemden zwart! De schoenen de militaire hadden ze van de sporen ontdaan. Maar ze waren hier te huis! Alles kregen ze, van de militairen sigaren, sokken, een ieder deed z’n best ‘n Luilekkerland na zes dagen lijdens!
Twee hunner geboren Hollanders, spraken nog een weinig Hollandsch, een was een geboren Belg. Ze waren pl.m. 25 jaren oud.
Twee hadden in het Vreemdelingenlegioen in Frankrijk gediend, alwaar ze in 1912 waren uitgetreden. Twee ervan waren gehuwd: een, van Verviers, had vrouw en twee kinderen, van wier lot hij niets wist, en twee waren van Brussel, waarvan een ook gehuwd.
Verschrikkelijke tafereelen hingen ze op van den krijg. Ook had men ze in Duitsland verteld, dat ons land op de hand was van Duitsland, dat Rotterdam en Amsterdam door Engeland was gebombardeerd!! Zondagmiddag zijn de arme stakkers met de tweeuurstrein onder geleide van de officieren naar het station gebracht, om te vertrekken naar de consul te Den Haag.
Ze zijn vrij, gaan terug naar België, en gaan wederom in den oorlog!
Van de gemeente Winschoten kregen ze een pas en spoorwegkaartje. Aan ‘t station betuigden ze hun innigen dank voor het gulle onthaal, drukten den officieren de hand! Gastvrij Nederland!