1957 Matricule 119.036. p5 – p6

p.05

Eigenlijk kon je nergens heen in dit ook al niet waterrijke enorme en deels dorre grote land, met vele militaire posten en patrouilles. Dan had je nog de Front de libération nationale (FLN) of andere opstandelingen bij wie je beter niet in handen kon vallen. De meeste deserteurs werden door eigen patrouilles of door de reguliere Franse troepen terug gehaald, en hadden dan een flink probleem.

De compagnie kwam terug van de dagelijkse lessen en oefeningen te veld. Terwijl de camions de kazerne binnen reden zag ik op de binnenplaats drie mannen met duidelijk zwaar gevulde rugzakken op in draf rondlopen.
Na onze spullen op de kamers te hebben gebracht, werd kort daarop bevel compagnie verzamelen op de binnenplaats gegeven. De compagnie werd in garde a vous ( geef acht) gezet. Voor ons zaten drie mannen op hun knieën, de handen op de rug, met gehavende gezichten, de hoofden kaalgeschoren. Er werd ons duidelijk gemaakt dat het deserteurs waren. Aan de hele compagnie werd vervolgens bevolen hun een voor een met vlakke hand niet zacht in het gezicht te slaan, en wie dat niet beviel, mocht naast hun plaatsnemen. Toen dit achter de rug was kregen ze met zand gevulde rugzakken op, en mochten opgejaagd met zweep in draftempo rondjes lopen op de binnenplaats. 

De adjudant, sergeant en Konchof waren streng doch fair.
Ostfeld was een bullebak die je, als het hem niet beviel, een klap of schop gaf die goed aankwam. Hij genoot ervan. Het was een grote, niet dikke slungel met kaal hoofd, grijsblauwe licht uitpuilende oogbollen met meestal grote pupillen van de pinard, en waar het onheil uitspoot.
Op een dag tijdens het weekend had je wat rust, die werd gebruikt om je was te doen bij het grote wasbekken achter op de binnenplaats, tevens wat praten en (ontspannen). Een raam van de derde etage ging open, en daar verscheen Ostfeld in de opening. Brullend en tierend inspecteerde hij de kamers. 
Het vermoeden bestond dat hij geofferd had aan Bacchus. Hele uitrustingen en bedden flikkerde hij dan tierend en proestend zo de binnenplaats op. Dan, met een grijns op zijn (face of evil), brulde hij ons toe: 

”Hitler ist Tod, aber ich bin noch da!”………..

Konchof had de leiding over onze kamers en liet ons die zondag met rust.
De tijd vorderde, en we kregen uitleg over het machinegeweer FM 24/29.  
s᾿Morgens vroeg net voor het licht werd trokken we er op uit voor een of andere oefening. De trucks stonden achter elkaar op de binnenplaats Nadat iedereen aan boord was brak onverwacht even de hel los, door een oorverdovend machinegeweervuur vanaf de camion voor de onze. Een 24/29 schutter had, nadat het wapen voor op de camion gemonteerd was, twee maal doorgeladen, zoals gebruikelijk was voor de veiligheid, maar dit maal met een volle lader op het wapen. Enkele fatale kogels gingen richting de voor hem staande camion waar een man of zestien aan boord was.
Jimmy, een Brit werd in het hoofd geraakt en was meteen dood. Doordat het wapen naar boven afzwaaide werd gelukkig niemand meer geraakt. Geschrokken reden we een half uur later weg voor de dagelijkse taken, met gemengde gevoelens. De schutter werd een tijdje voor onderzoek op non actief in het prison gezet, en moet zich enige tijd zeer ellendig hebben gevoeld.

12-1957

December 1957, mijn eerste Kerst in het legioen was een feest dat heel relax gevierd werd. Er werden ware kunststukken van metershoge kerststallen gemaakt, goed gegeten en een stevig glas gedronken. Automatisch gingen de gedachten naar thuis en had je het even moeilijk. Zelfs Ostfeld was deze kerstdagen zo mak als een lammetje?

01-01-1958

Nieuwjaar, de opleiding zat er bijna op. We mochten de witte kepie op, en men had ons hier in Mascara gemaakt van civilist tot getrainde legionairs. 
Begin januari 1958 waren er al nieuwe rekruten gearriveerd in Mascara.  
De caporal chef van het wapenmagazijn had even niets te doen en leunde in de deuropening bij de binnenplaats, toen de nieuwe rekruten samen met ons naar buiten liepen. 

p.06

Een bleu had waarschijnlijk ietsjes te brutaal in de ogen van de magazijnbeheerder gekeken, waarop die hem vervolgens terug riep, en aan de niet Frans sprekende jongeman op bitse toon vroeg: ”Pourquoi tu me regarde comme ca?„ (waarom kijk je zo naar mij?.) 
Eer dat de jongeling kon reageren kreeg hij een lel, en droop ontdaan af naar buiten. 
Ik gunde de caporal chef een korte blik, hij knikte me vriendelijk toe en ik liep verder.
Wij, (gevorderde) kende hem al, we hadden hem al eens geholpen het magazijn te poetsen. 

De opleiding Mascara zat erop, en ik gaf mij vrijwillig op voor een opleiding in zware wapens te Bedeau (Algerije). Weer veel sport en schietoefening met verschillende mitrailleurs, mortier, anti-tankwapen LRAC 73 mm en diverse springstoffen.
Ik had het naar mijn zin in het kleine fort, net buiten het dorpje Bedeau.
Door de omvang en het aantal manschappen was er een en ander goed geregeld. De instructeurs namen tijd voor je, er was een goede keuken en we sliepen in enkelbedden op paillasse (strozak).
De discipline en tucht was er niet minder om. Zo werd ik op een dag tijdens het afleggen van de hindernisbaan met koppelriem door onze lieve sergeant zo opgejaagd totdat ik fysiek en emotioneel volledig leeg tegen de te nemen klimmuur ineen stortte en even geen meter verder kon. Hij had zijn doel bereikt, en liet het verder zo. Goed zei hij, genoeg. Ik had zijn boodschap begrepen en na enige tijd te Bedeau behoorde ik tot de beste qua sport, en (vloog) ik over die rot muur. 
De sergeant, een Hongaar, was verder oké.
Zo ook in fort Bedeau gebeurde een en ander. 

Op een avond rond half tien nadat de klaroen de aanvang nacht het fort had rond geblazen, had iemand het initiatief genomen de vrijheid te kiezen. Hij klom over de met prikkeldraad bezette hoge muur, stak de weg over die op een tiental meters langs het fort liep en nam de benen via de heuvels in de richting van de verderop gelegen oude dikke muren, waar ooit de vroegere cavalerie hun paarden hadden vastgelegd aan de ingemetselde ijzeren ringen. Binnen seconden werd de wacht gewaarschuwd, die hem vanuit zijn wachttoren, eerdat de man in het volle maanlicht via de heuvel kon verdwijnen, met één schot uit zijn MAS 36 in het been trof, en hem een verdere kans ontnam. Hij werd daarop niet zacht in een cel gegooid. 
De verzorging van zijn gewonde been, werd zo ik later hoorde eerst enkele dagen later gedaan. Zeker met deserteurs ging men ook hier niet flauw om. Er heerste in het legioen een harde unieke mentaliteit in die tijd en er was toen in Algerije een vuile oorlog gaande. 

De chef-kok van de keuken in het fort zorgde goed voor de manschappen. Op een dag hadden hij en zijn helper een twintigtal flinke biggen op de binnenplaats verzameld voor de slacht. 
In een carré van hekjes stonden ze hun beurt af te wachten. 
De chef zelf speelde de beul terwijl zijn helper de beesten een voor een voor geleide en vasthield in de juiste positie. Met de botte kant van een grote aks ramde hij dan zo᾿n onschuldig beest op zijn kop, zodat die meteen in dromenland raakte. 
Vervolgens werd het beest meteen gekeeld, en werd de volgende in positie gebracht. 
Dit herhaalde zich, tot dat er een big tijdens de slag ᾿n schijnbeweging maakte en de aks op het oog belandde! Met een dicht oog en hard gekrijs wist het varken te ontsnappen, rende al krijsend in een grote boog de binnenplaats rond, en kwam zich toch bijna zelf weer aanmelden. Het gezicht van de man met de aks had enige gelijkenissen met die van zijn slachtoffers.

Ik had nu bijna zes maanden opleiding achter me en moest terug naar doorgangscompagnie te Bel Abbes, van waar je werd ingedeeld in een of ander regiment.
Ik zag er de Belgen Freddy en Houben terug. Alle drie gaven we ons vrijwillig op voor de para᾿s. 
Freddy en ik werden aangenomen en deden de opleiding in Blida. 
Houben heb ik nooit meer gezien.

07-05-1958

Na de grondoefeningen en een zestal sprongen was ik 7 mei 1958 als parachutist terug in de doorgangscompagnie. 
Het brevetdiploma, no.145219, werd me later verstrekt, getekend te Parijs, 30-7-58.
Ook de Franse ambtelijke molens draaide die tijd traag.